W piątek wieczorem, po pierwszym zliczeniu głosów w wyborach prezydenckich w Irlandii, na najwyższym miejscu znalazł się pochodzący z Galway Michael D. Higgins. W połowie drugiego liczenia (w nocy z piątku na sobotę) przeważał nad drugim w kolejności kandydatem ponad 200 tysiącami głosów. Ta liczba daje mu bardzo duże szanse na zwycięstwo w walce o fotel prezydencki.
70-letni Michael Higgins jest z zamiłowania poetą, politykiem oraz prezesem klubu piłkarskiego w Galway.
Higgins w czasie studiów na National University of Ireland pełnił funkcję przewodniczącego młodzieżówki Fianna Fáil, jednak wkrótce potem zmienił przynależność partyjną i wstąpił do Partii Pracy. Z jej ramienia w wyborach parlamentarnych w 1969 i 1973 bezskutecznie ubiegał się o mandat deputowanego. W latach 1973-1977, z nominacji premiera Liama Cosgrave'a, sprawował mandat senatora. W wyborach w 1977 ponownie nie dostał się parlamentu. Dopiero w wyborach parlamentarnych w 1981 uzyskał po raz pierwszy mandat deputowanego do Dáil Éireann z okręgu Galway West, jednak we wcześniejszych wyborach w listopadzie 1982 nie uzyskał reelekcji na tym stanowisku. W 1983, jako kandydat Nationial University of Ireland, zasiadł raz jeszcze w senacie. W 1979 oraz w 1984 bez powodzenia brał udział w wyborach do Parlamentu Europejskiego.
W 1987 po raz drugi dostał w skład Dáil Éireann i od tamtego czasu uzyskiwał reelekcję w każdych kolejnych wyborach (w 1989, 1992, 1997, 2002 i w 2007), sprawując mandat deputowanego nieprzerwanie do 2011. Dodatkowo, od 1982 do 1983 oraz od 1991 do 1992 pełnił funkcję burmistrza Galway.
Dwukrotnie, od stycznia 1993 do listopada 1994 oraz od grudnia 1994 do czerwca 1997, zajmował stanowisko ministra sztuki, kultury i Gaeltachtu, najpierw w rządzie Alberta Reynoldsa, a następnie rządzie Johna Brutona, w których Partia Pracy pełniła rolę koalicjanta[4]. Jako minister doprowadził do powstania irlandzkojęzycznej telewizji TG4, powołania na nowo państwowego instytutu filmowego (Irish Film Board) oraz usunięcia kontrowersyjnych przepisów o cenzurze z ustawy medialnej. Doprowadził również do rewitalizacji szlaków wodnych, w tym połączenia Wielkiego Kanału z Royal Canal.
Na arenie międzynarodowej Higgins działał na rzecz praw człowieka i rozwoju w takich krajach, jak Nikaragua, Salwador, Kambodża, Irak, Somalia, Peru, Sahara Zachodnia, Timor Wschodni oraz Chile. W 1992 został odznaczony Seán MacBride Peace Prize przez Międzynarodowe Stałe Biuro Pokoju.
We wrześniu 2010 ogłosił zamiar ubiegania się o nominację Partii Pracy w najbliższych wyborach prezydenckich.
Życiorys M. Higginsa pochodzi z www.wikipedia.pl
